“Jemi mashtruar”/ Brenda shtëpive të barit: Çfarë ndodh me të rinjtë shqiptarë në Angli?

Shqiptarët janë kthyer në shqetësim për Britaninë e Madhe. Emigrimi masiv dhe ilegal i të rinjve me gomone drejt Britanisë, ka detyruar qeverinë vendase të paralajmërojë shpesh masa drastike për shqiptarët dhe jo vetëm.

Së pari, ishte nisma për të dërguar në Ruandë të gjithë emigrantët e paligjshëm, përfshirë këtu edhe shqiptarët. Mirëpo, pjesa më e madhe e të rinjve përfundojnë jo rastësisht në Britani.

Kalimi ilegal drejt Britanisë ka nisur vite më parë ku të rinjtë shqiptarë paguanin mijëra euro apo paund për të udhëtuar fshehtas me kamionë. Trendi ndryshoi dhe sot mijëra rrezikojnë jetën në det të hapur duke udhëtuar në gomone aspak të sigurta. Në mesin e emigrantëve ka pasur jo rrallë edhe gra me fëmijë.

A2 CNN ka udhëtuar drejt Britanisë për të zbuluar nga afër atë se çka ndodh me të rinjtë shqiptarë në një shtëpi bari. TikTok po përdoret masivisht si një formë komunikimi dhe reklamimi nga shqiptarët për të tërhequr të tjerë bashkëkombas të udhëtojnë ilegalisht drejt Britanisë së Madhe.

“Jemi mashtruar më shumë me videot që hidheshin në TikTok. Jemi lidhur me disa shqiptarë që s’i kemi parë ndonjëherë, thjesht transport lekësh. Ia kemi çuar me transhetë bankare dhe kemi arritur të vijmë në Angli”, pohon një nga të rinjtë e pyetur.

“Pesë mijë euro… I mora borxh… shpresoj që do t’i laj borxhet, ende nuk i kam larë. Por është një punë shumë e rrezikshme sepse nuk rrezikojmë vetëm nga policia por po rrezikojmë jetën tonë edhe nga grupe të tjera që është më e rrezikshme se policia”, thotë tjetri.

“Kam ardhur ilegalisht me varkë. Ka qenë shumë e vështirë pasi udhëtimi ka zgjatur gati 40 orë. Kur jemi nisur me thënë të drejtën, na kanë gënjyer. Na thanë për 7 orë dhe kur kemi dalë në det të hapur e kemi kuptuar që pas 40 orësh do të ishim në Angli”, vijon një i ri.

Ata që sot janë në Angli dhe që kanë shkuar ilegalisht tregojnë se jo gjithçka është ashtu siç ju reklamohet në rrjete sociale.

“E kemi bërë më gomone. Jemi nis nga Franca drejtë Anglisë me gomone. Kemi ndenjur rreth 15 ditë rrugëve, 10 ditë ndenjëm në France në kamp, mal, shina treni… Një herë pas 2 orësh lundrim na u prish gomonia, na u prish motori. Aty ndenjëm gati gjysmë ore derisa e rregulluam dhe vazhduam rrugën. Kur hyrë me ujërat angleze, u prish moti dhe u acarua deti… filluan shumë dallgë dhe u thyen dërrasat më mes. Uji u fut brenda dhe ishim në rrezik mbytje”.

Përpos faktit që iu duhet të udhëtojnë me një gomone të vogël ku hipin aq njerëz sa kanë mundësi, mjeti nuk drejtohet nga njerëz që dinë drejtimin e duhur. Gomonia i besohet një nga emigrantëve, dhe e vetmja mënyrë për të kuptuar se kanë arritur në Britani është dallimi i tokës angleze sidomos kur koha është e kthjellët.

Veç kaluarit të vuajtjes dhe frikës në det të hapur, emigrantët pohojnë se me mbërritjen në Angli përballen me vështirësi më të mëdha.

“Menduam se shpëtuam, por edhe këtu vuajtëm nëpër kampe sepse kishte shumë radhë, shumë njerëz, dhe rrobat na janë tharë në trup, nuk na lenin të ndërroheshim. Ushqim na dhanë pas 12 orësh. Kemi fjetur 2-3 ditë nëpër karrige, nëpër stola…”

“Për një moment menduam vetëm që të vinte shteti të na shpëtonte, pasi deti ishte shumë i keq dhe rrezikohet edhe jeta aty. Shkuam në një vend që as vetë nuk e di për momentin. Ishte tym. Ndenjëm aty derisa erdhën njerëzit tanë e na morën”.

Por çfarë ndodh me të rinjtë pasi mbërrijnë në kampet e azilit në Britani? Të gjithë kanë një të përbashkët: të shlyejnë borxhet që kanë marrë për të udhëtuar në Angli. Dhe për t’ia dalë me këtë, emigrantët pohojnë se janë të detyruar që shpesh të merrem me punë të jashtëligjshme, dhe kryesisht me kultivimin e kanabisit.

“Jemi marrë sepse për të paguar lekët e rrugës kemi marrë borxh. Dhe jemi detyruar që të merremi se s’bën më këtë lloj pune që të bëjmë pagesën e atyre personave sa më parë pasi i kam thënë që do t’ia kthej sa më parë”.

“Kjo është e rrezikshme 24 orë në 24. Janë dy probleme. Shtetit ka procedurat e veta që mund të arrish të bësh burg dhe të vuash në burg dhe është e vështirë, por është edhe problemi tjetër që të vijnë zezakë, hajdutë, që të grabisin mallin, punën që ke bërë, të rrahin, të lënë sakat, të hedhin acid sysh…ndoshta rrezikon vdekjen”.

Nj nga të rinjtë e intervistuar, tregon punën dhe eksperiencën e tij në një ‘shtëpi bari.

“Jemi 24 orë këtu. Kujdesemi për lulet, u hedhim ujë. Kur ka krasitje, i krasisim, i shikojmë gjithë kohës. Kur është ngrohtë fiken dritat, kur është ftohtë ndezim ngrohësen. Këto tani janë në fazën e plasjes, janë 55-60 ditëshe.

Kjo lloj pune nuk ka një pagë fikse. Për të stimuluar punën, trafikantët paguajnë me përqindje në mënyrë që kujdesi ndaj bimës për të prodhuar sa më shumë kanabis të jetë maksimal. Por rezultati final as që nuk i afrohet asaj se çfarë reklamojnë personat që rekrutojnë të rinjtë shqiptarë duke i futur në një rreth vicioz, të punojnë sa më shumë jo për t’u pasuruar, por për të larë borxhet me të cilat ikën në Angli.

Mua më vjen mirë që ke ardhur të na shikosh situatën tonë që bëjnë shqiptarët në këtë vend në Angli, dhe u them shqiptarëve që të mos gënjehen, të mos mashtrohen prej fjalëve as të njeriut të vet që mund të kenë ndonjë kushërire që u thotë se në Angli bëhet leku. Ju bëj thirrje që nuk është Anglia siç mendoni. Siç po shihni, ne po mundohemi të bëjmë ndonjë lekë, por asgjë s’bëhet. Jo, ta dija se është kështu nuk do të kisha marrë akoma borxh për të ardhur këtu… Të mendohen mirë para se sa të marrin përsipër këtë rrezik të madh dhe të shikojnë për alternative të tjera”, tregon i riu.