Një Enver për Brezin Z

Alfred Lela

Rama nuk është i korruptuar, shpallte sot një shqiptar i Kosovës, i ripaketuar në Tiranë, për nevoja akute, si analist politik. Këta të Kosovës dinë diçka nga korrupsioni: janë të gjithë kundër Albinit, politikanit shqiptar që mund ta akuzosh për shumëçka përveçse korrupsion!

Kësisoj ata janë me Ramën se nuk është i korruptuar, dhe njëkohëisht kundër Kurtit sepse do të donin të ishte i korruptuar. Një hajgare më vete pra: në Prishtinë janë opozitarë dhe në Tiranë qeveritarë. Siç thonë: askush nuk është profet në katundin e vet!

Janë pafund të lezeçëm: si ndoca musketjerë të mbretit, që e mbrojnë monarkun të cilit nuk i prajnë, qe besa!, rreziqet nga brenda dhe nga jashtë. Madje edhe nga Kosova ku, jo pak i shohin edhe ata vetë si rrezik (por ndoshta nuk janë më shumë se rrezikzij).

Pastaj është taufanti spathi, lloji i politikanit që, meqë nuk ka një talent të përveçëm që e shquan, bëhet mesi i kallajtë, rol ku luan edhe të fortin, edhe intelektualin, edhe menaxherin. Si i tillë ai nuk mund të mos jetë edhe kopjac, dhe të bëjë pikërisht atë që bën Edi, i cili e ka shndërruar ‘foton e ditës’ në ‘mesazhin e ditës’; e njëjta gjë por me një ndryshim. Dikur na çonte resme të Shqipërisë që kish ndrequr ai, tani çon mesazhe ngushëllimi për veten, nga një popull i shpikur që duhet të zëvendësojë popullin që del përnatë në Bulevard kundër tyre.

Medemek, ky u thotë “u lërofsha nënën!” (fuck you!), ata ia presin ‘yxhym baba!’. Nuk ke ç’u bën, këta të Ramës janë popull që e duan carin (lexo: Mbretin).

Kjo barrë moskuptimi që vjen nga protesta, e ka vjetëruar Liderin. Në pamje dhe sidomos në komunikim. Dikur i bënte vetë memet, amaracordët, ironitë, podcastet, vlogët, fotot e ditës, propozimet, koncertet, gjunjëzimet, e me radhë. Prej tri javësh të gjitha i bën protesta, e cila e ka lënë pa bërë edhe të vetmen gjë që dinte, të largonte popullin dhe të shpikte popullin e ri të patronazhimit. Teksa bënte këto edhe pikturonte apo shkruante nuska progresiste.

Protestuesit kompozojnë çdo natë një kënd të ri ku Rama sheh veten që ka urryer te të tjerët. Duke i pasë thyer paasqyrën që ia mbajnë përpara zegjisarat e shumta, ai e urren me shpirt atë turmë, ndoshta edhe pse i kujton disi veten kur kishte rini dhe të ardhme.

Tashmë është një burrë i sfilitur, dërrmuar nga shembja e gënjimit se pa të populli dhe Shqipëria nuk bëjnë. Jo vetëm kaq, por ata e duan OUT edhe nëse nuk ka një alternativë.

Kështu gishti i ‘nuk jam më i miri, por nuk ka më të mirë se unë” i ka mbetur varur. Ashtu siç aktori e ka dramë të gjejë se ç’të bëjë me duart gjatë aktit, edhe Rama nuk di çfarë të bëjë me gishtin.

Një gisht, në fund të fundit, nuk mund të ketë veçse fatin e një gishti: ti mund të tregosh të tjerët me të për kaq kohë, por vjen një ditë kur shumëzimi i zemërimit prodhon mijra gishta akuzues. Tani përballë është Edi i cili nuk mund të fshihet më pas gishtit.

Shpikja e agjenturave, që duan rrëzimin e tij është leqendisja e tij e fundit. Shqipërisë ia ka çarë b*&# Enver Hoxha 40 vjet me këtë vjetërsirë.

Pikërisht për këtë Rama ngjan më i vjetër se kurrë. Nga ironizues i paranojave u bë bartës i tyre. Një Enver përballë Gen Z.